„Моите родители забележале уште кога сум била на 6-годишна возраст. Првично на фотографија дека се случува нешто со моето око, па решиле да ме однесат на офталмолог каде што ми беа дадени очила. Но, и покрај очилата често знаев да бутнам нешто, да се удрам или да опипувам простор за да пронајдам некаков предмет. Најтешко ми е кога се движам сама навечер и најчесто секогаш имам некој со мене за да ми помогне, дали е тоа семејството, партнерот или друштвото“, вели Каја Милошевска (26) од Скопје.